تبليغاتX
آوای دوست...

آوای دوست...

دوست داشتن از عشق برتر است...

 

 

تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست دارم

تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نزيسته ام دوست دارم

براي خاطر عطر نان گرم

براي خاطر برفي كه آب مي شود

به خاطر نخستين گناه

به خاطر دو ست داشتن دوستت دارم

به جاي تمام كساني كه دوست نمي دارم دوستت دارم

 

ميدوزم

شادي را به غم

زياد را به كم

درخت را به ريشه

گاهي را به هميشه

ستاره را به آسمان

زمين را به كهكشان

كهنه را به نو

و

.

.

.

خودم را به تو...

                             

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم مهر 1386ساعت 13:26 توسط مهدی و سمیرا |


زندگي يک آرزوي دور نيست؛
زندگي يک جست و جوي کور نيست
زيستن در پيله پروانه چيست؟
زندگي کن ؛ زندگي افسانه نيست
گوش کن ! دريا صدايت ميزند؛
هرچه ناپيدا صدايت ميزند
جنگل خاموش ميداند تو را؛
با صدايي سبز ميخواند تو را
زير باران آتشي در جان توست؛
قمري تنها پي دستان توست
پيله پروانه از دنيا جداست؛
زندگي يک مقصد بي انتهاست
هيچ جايي انتهاي راه نيست؛
اين تمامش ماجراي زندگيست...

                                                                 

        

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم شهریور 1386ساعت 21:53 توسط مهدی و سمیرا |


 

 

 

 

      الهی!

 دلی پر درد دارم و جانی پر زجر...خداوندا این بیچاره را

چه تدبیر...بار خدایا در ماندم از تو ، لیکن در ماندم در تو...

     

 *اگر غایب باشم گویی کجایی و اگر به درگاه آیم در را نگشایی*

   الهی!

   خود را از همه به تو وابستم...

                     اگر بداری تو را پرستم و اگر نداری خود پرستم...

                                              نومید مساز...بگیر دستم

   الهی!

      دستم گیر که دست آویز ندارم...و عذرم پذیر که پای گریز ندارم

   الهی!

            اگر طاعت بسی ندارم... در هر دو جهان جز تو کسی ندارم

                               

 

+ نوشته شده در شنبه هفدهم شهریور 1386ساعت 17:0 توسط مهدی و سمیرا |


 

 

کاش دلها آنقدر پاک و خالص بودند که دعا ها قبل از پايين آمدن دست ها مستجاب مي شد
اي کاش آسمان حرف کوير را مي فهميد و اشک خود را نثار گونه هاي خشک کوير مي کرد
اي کاش واژه حقيقت آنقدر با لبها صميمي بود که براي بيان کردن آن نيازي به شهامت نبود
و اي کاش مهتاب با کوچه هاي تاريک آشنا بود و اي کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمي سپرد
اي کاش دوستي به قدري حرمت داشت که شکستنش به اين زودي ها رخ نميداد

                                     

+ نوشته شده در چهارشنبه هفتم شهریور 1386ساعت 17:53 توسط مهدی و سمیرا |